درسنامه آموزشی فارسی کلاس سوم

آه ایران عزیز!
سرزمین زرخیز!
تو چه زیبا هستی!
چه فریبا هستی!

از دو سر بر دریا
راه خود باز کنی
سر به دریا زده‌ای
پا به دریا کردی
توی دریاهایت
هست نعمت، بسیار
توی دریای خزر
یا که در آب خلیج، که بُوَد نام دل‌انگیزش فارس
نام زیبایِ مقدّس، که برازنده‌تر از هر نامی است
تا جهان باقی و دریا و خلیجی باقیست

آه ایران عزیز!
داده‌ای جای در آغوش خود این مردم خوب
مردمی خوب و صبور
عاشق میهن خود
عاشق کشور ایران عزیز

سرزمین زرخیز!
سرزمینی که به فرهنگ جهان خدمت کرد
به هنر رونق داد
علم و دانش گسترد
مولوی، سعدی و حافظ پرورد
زاد فردوسی را
زاد و پرورد به دامن، خیّام
زاد بیرونی را، بوعلی سینا را

این زمین پاکان
زادگاه مردان
خاک پاک ایران
که همه چشم طمع دوخته‌اند!
به همه نعمت‌هاش
با دهان‌های حریص
که اگر خواب بمانیم، ز ما می‌گیرند
می‌رُبایند به زور
آن‌چه داریم و برای خود ماست
مال ما یک یک ایرانی‌هاست
نهراسیم برای حفظت
ز خطر یا مشکل
آه ایران عزیز!
سرزمین زرخیز!
تو چه زیبا هستی!
چه فریبا هستی!

 

آه ایران عزیز! سرزمین زرخیز! تو چه زیبا هستی! چه فریبا هستی!
آه ای ایران عزیز، سرزمینی که خاک حاصلخیز و معدن های باارزش داری. تو چقدر زیبا هستی! زیبایی تو بسیار است

از دو سو بر دریا/ راه خود باز کنی / سر به دریا زده ای / پا به دریا کردی / توی دریاهایت / هست نعمت بسیار / توی دریای خزر / یا که در آب خلیج / که بود نام دل انگیزش فارس /نام زیبای مقدس که برازنده تر از هر نامی است / تا جهان باقی و دریا و خلیجی باقیست
تو ای ایران از شمال و جنوب به دریا راه داری(اگر تو را مانند انسانی ایستاده فرض کنیم) سرت در دریای شمال است و پایت میان دریای جنوب. در دریاهای تو نعمت های زیادی وجود دارد. نعمت های زیادی در دریای شمال (که نامش خزر است) و همچنین در دریای جنوب (که خلیجی پاک و مقدس به نام فارس است) وجود دارد و تا جهان است نام این خلیج نیز خلیج فارس می باشد.

آه ایران عزیز!/ داده ای جای در آغوش خود این مردم / مردمی خوب مردمی خوب و صبور/ عاشق میهن خود/ عاشق کشور ایران عزیز/ سرزمین زرخیز!/ سرزمینی که به فرهنگ جهان خدمت کرد / به هنر رونق داد / علم و دانش گسترد / مولوی، سعدی و حافظ پرورد/ زاد فردوسی را/ زاد و پرورد به دامن خیام/ زاد بیرونی را، بوعلی سینا را 
آه ای ایران عزیز! تو مانند مادری هستی که در آغوش گرم خود، مردم این سرزمین را جای داده ای؛ مردمی که بسیار خوب و با صبر و تحمل هستند و عاشق کشور و سرزمین خود هستند. ای سرزمین حاصل خیز با معدن های باارزش، تو به پیشرفت فرهنگ جهان کمک کردی. تو باعث پیشرفت و رواج علم و دانش و هنر شدی. تو شاعرانی مانند فردوسی، مولوی، سعدی و حافظ را پرورش دادی و دانشمندان بزرگی چون خیام، ابوریحان بیرونی و ابوعلی سینا را پرورش داده‌ای.

ای زمین پاکان / زادگاه مردان/ خاک پاک ایران / که همه چشم طمع دوخته اند / به همه نعمت هاش با دهان های حریص/ که اگر خواب بمانیم ز ما می گیرند/ می ربایند به زور/ آنچه داریم و برای خود ماست / مال ما یک یک ایرانی هاست
این سرزمین مردان بزرگ و انسان های پاک ایران است. همه کشورها با حرص و طمع به نعمت های سرزمین ما چشم دوخته اند و اگر غافل شویم و مراقب نباشیم هرچه را داریم و برای تک تک ما ایرانی هاست به زور از ما می گیرند.

نهراسیم برای حفظت / ز خطر یا مشکل
ما برای نگه داری و محافظت از تو از هیچ خطر و مشکلی نمی ترسیم

آه ایران عزیز!/ سرزمین زرخیز!/ تو چه زیبا هستی!/ چه فریبا هستی!
آه ای ایران عزیز! ای سرزمین باارزش و حاصل خیز تو چقدر زیبا هستی! زیبایی تو بسیار زیاد است.

عبّاس یمینی شریف